FAHRİ CELÂL’İN HİKÂYELERİNDE SOSYAL MESELELER

Abstract

Bu çalışmanın amacı, Fahri Celâl Göktulga‟nın hikâyelerinde sosyal meseleleri ve bu meseleleri ele alınış biçiminin incelenmesidir. Fahri Celâl Göktulga 1895-1975 yılları arasında yaşamış, II. Meşrutiyet‟le (1908) başlayıp Cumhuriyet döneminde tek partili siyasal yaşamın sonuna kadar süren geçiş döneminin öykücüleri arasında sayılmıştır. Bu yönüyle Fahri Celâl Göktulga Milli Edebiyat Dönemi yazarları arasındadır. Yazar eserlerinde o dönemin hikâyecilik anlayıĢını benimsemiĢ ve eserlerinde de bu anlayıĢı yansıtmıĢtır. Yazar, Maupassant tarzı hikâye yapısını benimsemiĢtir. Onun hikâyeleri gerçekçiliği, gözlem yeteneği, mizahı ve ayrıntılı betimlemeleriyle dikkat çekmiştir. Hikâyelerinde gündelik hayata, geleneklere, yaşam biçimlerine dair tasvirleri, adeta döneme ait birer belge niteliği taşımaktadır. Konularını gündelik hayattan seçmiş ancak bu konuların tuhaflıklarına odaklanmış, hikâyelerini çoğu zaman beklenmedik sonla bitirmiştir. Bu çalışmada öncelikle yazarın hayatı, kişiliği, verdiği eserler ele alınmış, yazarın edebiyat anlayışı ve hikâyeci yönü irdelenmiş, ardından da hikâyelerinde sosyal meseleleri nasıl ele aldığı analiz edilmiştir. Yazarın hikâyelerinde o döneme ait aile hayatı, kadın erkek ilişkileri, sosyal sorunlar, ekonomi, eğitim, sağlık, savaş gibi pek çok sosyal konu işlenmiştir. Bu konuları ele alış biçimi analiz edildiğinde yazarın sosyal meseleleri işlerken bu konulara ilişkin sorunlara dikkat çekme, ideolojik veya politik mesajlar verme, eleştiriler yöneltme gibi kaygılar taşımadığı sonucuna varılmaktadır. Yazar bu meseleleri çoğunlukla hayatın doğal bir parçası olarak resmetmeyi tercih etmiştir.