Yerel ekonomik kalkınmada yeni bir aktör olarak yerel eylem grupları: Türkiye'deki iyi uygulama örnekleri

Abstract

Hızla değişen dünyada toplumsal ve ekonomik dinamiklerin sürekli olarak dönüşüm geçirmesi, devletleri ve toplumları yerel kalkınmaya odaklanmaya yönlendirmiştir. Bu bağlamda, yerel ekonomik kalkınma, küresel düzeyde olduğu gibi Türkiye’de de önemli bir yer edinmiştir. Kırsal kalkınmanın desteklenmesi, yerel bazda minimal düzeyde başlayıp genele yayılan bir büyüme modeli olarak 20. yüzyılın sonlarından itibaren benimsenmiştir. Özellikle artan nüfus, iklim değişikliğinin etkileri, tarım alanlarının daralması ve kırdan kente göç gibi faktörler, yerel kalkınmanın önemini daha da artırmıştır. Türkiye’nin 2007 yılından itibaren ortak olduğu Avrupa Birliği’nin LEADER programı, yerel kalkınma stratejilerinin geliştirilmesi açısından önemli bir çerçeve sunmaktadır. Ancak Türkiye’nin parçalı arazi yapısı, küçük ölçekli üretici ağırlıklı tarım sektörü, bilgi eksiklikleri ve bürokratik zorluklar gibi faktörler, LEADER projelerinin uygulanmasında engeller yaratmıştır. Yerel Eylem Grupları (YEG), bu zorlukların aşılması ve Türkiye’nin kaynaklarının daha verimli kullanılması için yeni bir aktör olarak ön plana çıkmaktadır. Avrupa’da geniş kabul gören bu yaklaşım, Türkiye’de henüz tam anlamıyla benimsenmemiş olmakla birlikte, etkin uygulandığında kırsal kalkınmaya önemli katkılar sağlayabileceği öngörülmektedir. YEG'ler, kırsal kalkınma hedeflerine ulaşmada sürdürülebilir üretim yöntemleri ve tarım arazilerinin etkin kullanımıyla önemli fırsatlar sunmaktadır. Türkiye’nin uygun iklim koşulları, ürün çeşitliliği ve güçlü üretim altyapısı, bu yaklaşımın etkin bir şekilde uygulanmasıyla hem gıda güvenliğinin sağlanmasını hem de ihracatta önemli bir rekabet avantajı kazanılmasını mümkün kılabilir. Bu bağlamda, Yerel Eylem Grupları’nın yerel kalkınma stratejilerinde benimsenmesi, sürdürülebilir kalkınma hedeflerine ulaşılmasında kritik bir rol oynayacaktır.