YÂSÎN SÛRESİNDEKİ GÖSTERİCİ UNSURLAR (EDİMBİLİMSEL İNCELEME)

Abstract

Bu tez Kur’an metnindeki gösterici unsurları akademik bir yöntemle ele almaktadır. Bunu gösterici unsurların formları, çeşitleri ve bu dilsel göstericilerin râcî olduğu kaynakların bilgisine istinaden yapmaktadır. Ayrıca bu göstericilerin metindeki parçalar arası uyum ve bağlantılara katkısını da ortaya koymaya çalışmaktadır. Anlamlarının belirlenmesinde esas alınan bağlamlarından hareketle anlamlarını açığa kavuşturmayı da hedeflemektedir. Bu göstericiler herhangi bir metinde geçmediğinde anlamları olmayan ancak bir bağlam içerisine yerleştirildiğinde anlam kazanan lafızlardır. Bu bağlamda Yâsîn sûresi uygulama sahası olarak belirlenmiştir.

Bu çalışmada Edimbilim kavramı ele alınmış ve Arap belâgatı ile arasındaki ilişkiye kısa olarak değinilmiştir. Yine bu minvalde göstericiler(deictique), önceki dil bilginleri tarafından kullanım keyfiyeti ele alınmış ve göstericilerin çeşitleri noktasında ayrıntılı bilgiler zikredilmiştir. Ayrıca Yâsîn sûresinde geçen bu göstericilerin tahlîline de yer verilmiştir.

Son olarak yeni bir bilim sahası olmasına rağmen Edimbilim, araştırmacı ve ilgililer tarafından kabul görmüş, dil araştırmalarındaki önemi ve farklı çeşitleri detaylıca ele alınmıştır. Bu yönüyle Mesud Sahrâvî’nin ifadesiyle şu şekilde tanımlanabilir: Dili kullanımı esnasındaki formuyla açıklamaya çalışan yeni bir iletişim bilimidir.