5-methoxy-isatin thiosemicarbazone türevlerinin DNA ile etkileşiminin incelenmesi ve antimikrobiyal etkilerinin belirlenmesi

Abstract

Tiyosemikarbazon ve Tiyosemikarbazidler, çok çeĢitli biyolojik uygulamalar için kullanılmaktadır. 5-Metoksi isatin-3-(N-2-Florofenil) Tiyosemikarbazon + Zn (II), 5- Metoksi isatin-3-(N-4-Nitro fenil) tiyosemikarbazon + Z(II), 5- Metoksi isatin -3- (N-4-Florofenil) tiyosemikarbazon + Zn(II), 5-Metoksi isatin-3- (N-2-Florofenil) tiyosemikarbazon ve 5-metoksi isatin-3 -(N-4-Florofenil) tiyosemikarbazon; 5- Metoksi isatin tiyosemikarbazid türevlerinin reaksiyonu ile yeniden sentezlenmiĢtir. Bu bileĢiklerin antimikrobiyal etkisi ve CT-DNA ile etkileĢimi incelenmiĢtir. Isatin tiyosemikarbazon türevleri ve bunların metal bileĢikleri, in vitro koĢullarda, 16 farklı bakteri suĢu ve bir mantar suĢu mukabilinde değerlendirilmiĢtir. Bütün bileĢiklerin S. aureus ATCC 25923, S. hominis ve S. aureus ATCC, P. vulgaris, E. aerogenes ATCC 13048 ve S. kentucky bakterilerine kaĢı antimikrobiyal etkisinin olduğu gözlemlenmiĢtir. Ayrıca, tiyosemikarbazonun ligand bileĢiklerinin, çinko bileĢiklerine göre daha fazla sayıda bakteri suĢunu etkilediği de fark edilmiĢtir. Bu çalıĢmada isatin tiyosemikarbazon türevlerinin sönümleme katsayısı hesaplanmıĢtır. BeĢ bileĢiğin tamamının konsantrasyonundaki artıĢın, bu bileĢiklerin absorbans artıĢına neden olduğu bulunmuĢtur. BileĢiklerin buzağı timüs DNA'sı ile etkileĢimi, UV spektrofotometrisi kullanılarak araĢtırılmıĢtır. BeĢ bileĢiğin tümü için Kb değerleri hesaplanmıĢ ve bileĢiklerin tümünün CT-DNA ile etkileĢime girdiği görülmüĢtür. CT-DNA ’nın artan konsantrasyonu ile birlikte, 5- Metoksi isatin-3-(N4-Nitro fenil) tiyosemikarbazon +Z(II) ve 5-metoksi isatin-3 -(N-4-Florofenil) tiyosemikarbazonun absorbansının artıĢına neden olduğu görülmüĢtür. Diğer bileĢikler, CT-DNA etkileĢim analizi yönünden zıt bir durum göstermiĢlerdir. Bu bileĢikler, mikroorganizmalar ve DNA üzerindeki etkileri temel alınarak, olası ilaçlar veya ilaç katkı maddeleri için kullanılabilirler. Bu bileĢiklerin in vivo etki Ģekli ve toksisitesinin değerlendirilmesi için daha ileri çalıĢmalar gerekmektedir