Latin alfabesine aktarılan Osmanlı Türkçesi gramerlerinde sıfat kategorisi

Abstract

Türk dili 8. yüzyıl gibi erken bir dönemde bile Göktürk Yazıtları gibi bir şaheser vererek zengin ve güçlü bir dil olduğunu kanıtlamıştır. Türk dilinin Göktürk Yazıtları dışında son derece güçlü ve gelişmiş bir dil olduğunu gösteren Dîvânu Lugâti’t-Türk, Kutadgu Bilig, Muhakemetü’l Lügateyn, Yunus Divânı, Garibnâme, Harnâme gibi daha birçok eser adı sayılabilir. Bu edebi eserler yanında Türk dilinin oturmuş bir yapısı ve sağlam kuralları olduğunu gösteren gramer kitapları da mevcuttur. Bilinen ilk gramer kitabı olan Müyessiretü’l Ulûm’dan başlayarak Türk dili üzerine yazılmış gramer kitapları incelendikçe Türkçenin hem yapısı ve kuralları hem de bu yapı ve kurallarda meydana gelen değişiklikler daha kolay izlenecektir. Şüphesiz ki bu incelemeler Türk dilini daha iyi tanımamıza, çözmemize ve dilin gelişim seyri içinde karşılaşılabilecek sorunların çözümünde yararlı olacaktır. 16. yüzyıldan 1928 harf devrimine kadar yazılan gramer kitaplarından yapılan bir seçki üzerinde sıfat konusu ele alınarak Türk dilinin tarihî seyri içerisinde sıfat konusunun nasıl ve hangi yöntemlerle ele alındığının detaylı olarak incelenmesi hedeflenmiştir.