Kastamonu yöresi karaçam meşcerelerinde yaprak alan indeksi ile çeşitli meşcere özellikleri arasındaki ilişkilerin belirlenmesi

Abstract

Bu çalışmada, Kastamonu yöresinde yayılış gösteren eşit yaşlı, saf ve doğal karaçam meşcereleri için yaprak alan indeksi (YAİ) ile çeşitli meşcere özellikleri (orta çap, meşcere yaşı, üst boy, bonitet endeksi, ağaç sayısı, göğüs yüzeyi, sıklık derecesi, tepe biyokütlesi ve tepe boyutları) arasındaki ilişkilerin belirlenmesi amaçlanmıştır. Bu amaçla 119 örnek alan alınmış ve örnek alanlara ilişkin YAİ ve diğer meşcere özellikleri belirlenmiştir. YAİ ile meşcere özellikleri arasındaki ilişkiler Korelasyon Analizi ile ortaya konulmuş ve YAİ ile orta çap, üst boy, bonitet endeksi, ağaç sayısı, göğüs yüzeyi, sıklık derecesi ve tepe biyokütlesi arasında pozitif yönlü ilişkiler tespit edilmiştir. YAİ’nin yaş, sıklık ve bonitet sınıflarına göre değişimi Varyans Analizi ile incelenmiş ve sıklık ve bonitet sınıfları bakımından anlamlı farklılıklar olduğu belirlenmiştir. Regresyon Analizi yardımıyla da meşcere özelliklerinden yararlanılarak YAİ değerlerinin tahmin edilmesinde kullanılabilecek regresyon denklemleri geliştirilmeye çalışılmıştır. Bu amaçla, 7’si literatürden alınan ve 4’ü de bu çalışmada geliştirilen toplam 11 regresyon modeli için parametre tahminleri yapılmış ve geliştirilen modeller çeşitli istatistiksel ölçütler (düzeltilmiş belirtme katsayısı (Rdüz2 ), ortalama hata (OH), ortalama mutlak hata (OMH), hata kareler ortalamasının karekökü (HKOK), Akaike bilgi ölçütü (AIC)) yardımıyla karşılaştırılmıştır. Yapılan rölatif sıralama sonucunda bonitet endeksi ve sıklık derecesinin bağımsız değişkenler olarak yer aldığı D-1 modelinin en başarılı regresyon modeli olduğu ve YAİ tahminlerinde kullanılmasının uygun olduğu belirlenmiştir. D 1 modeline ilişkin düzeltilmiş belirtme katsayısı (Rdüz2 ) ve hata kareler ortalamasının karekökü (HKOK) değerleri sırasıyla 0,631 ve 0,44 olarak hesaplanmıştır