Men-i Müskirat Kanunu’nun Kabulü ve Uygulanması: Kastamonu Örneği (1920-1923)

Abstract

Öz İstanbul’un fethinden sonra gayrimüslimlerde görülen içki kullanımı ve bir mekân olarak meyhaneler, Osmanlı yönetim ve toplumunun tanıştığı yeni unsurlar oldu. Müslümanların içki içmesi haram kılınmış olmakla birlikte, zamanla içki kullanımı Müslümanlar arasında da yaygınlaşmaya başladı. Bu hususta Osmanlı Devleti’nin yapmış olduğu hukukî düzenlemeler ve almış olduğu tedbirler ise çoğu kez işe yaramadı. Birinci Dünya Savaşı ve Millî Mücadele yıllarının ağır iktisadî şartları, içki kullanımının ve buna bağlı olarak fuhşun ve zührevi hastalıkların daha da artmasına sebep oldu. Bu durum ise demografik yapıyı ve toplumun sıhhî durumunu yakında etkiledi. 28 Nisan 1920’de Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde ikinci grubun önde gelenlerinden Trabzon Mebusu Ali Şükrü Bey’in içki kullanımı, ithali ve satımının yasaklanmasına ilişkin vermiş olduğu kanun teklifi, uzun müzakere ve tartışmalardan sonra 14 Eylül 1920’de Men’i Müskirat Kanunu olarak kabul edildi. Bu çalışmada Men’i Müskirat Kanunu’nun Kastamonu’da uygulanması üzerine tespitlerde bulnulması düşünülmüştür.