“EVERYBODY SHOULD WITNESS OUR HAPPINESS”: MATRIMONIAL SHOWS ON TURKISH TELEVISION CHANNELS

Abstract

Her toplumda evlilik eylemi farkli rituellere sahiptir ve bu eylem farkli gelenek ve adetlere baglidir. Modernlesmenin etkisi ve kitle iletisim araclarinin gelisimiyle beraber bu gelenek ve adetlerin bazilari ortadan kalkmis, degisim gostermis ya da degisen durumla uyumlu hale gelmistir. Turkiye’de gorucu usulu evliliklerin ilk adimi olarak kabul edilen kiz isteme seremonisinin daha “gorunmez” daha dogrusu “iki aile arasinda” oldugunu gormekteyiz. Ancak, gorucu usulunden farkli bir evlilik turu olan ask evliliklerinde bile, kiz isteme seremonisi genellikle mevcuttur. Ailelerin onayi, her iki evlilikte de onem arz eden bir faktordur. Her ne kadar kiz isteme seremonisi cogunlukla “gorunmez” ya da aileler arasinda gerceklesen bir uygulama olsa da, ozellikle kadinlar arasinda “dedikodu konusu”dur. Komsular ve seremonide bulunamayan uzak akrabalar, gelin ya da damat adayi, veya seremoni aksami hakkinda bilgi sahibi olmak isterler. Turk televizyonlarindaki evlilik programlari, bu merakin nakde cevrilebilecegi dusuncesiyle ortaya cikmislardir. Esra Erol’da Evlen Benimle, Su Gibi ve Ne Cikarsa Bahtina gibi programlarda adaylar, herkesin gozu onunde evlilik isteklerini beyan etmekte, evlilik seremonisi de dahil evlilige dair merak edilen tum asamalar, televizyon izleyicisinin gozlerinin onunde cereyan etmektedir. Andy Warhol’un de ongordugu gibi bu ciftler, evlenseler de evlenmeseler de “en az 15 dakikaligina unlu” olmaktadirlar. Bu calismada orf ve adetlerin gunumuz kitle iletisim araclariyla nasil uyumlu hale getirildigi ya da kitle iletisim araclarinin ve onun kurallarinin bu orf ve adetleri nasil degisiklige ugrattigi, evlilik programlari uzerinden incelenecektir.